Is een museum waar men kan zien hoe de oorspronkelijke bewoners van Gran Canaria leefden.

De uitbaters van het museum hebben bedacht dat het voor de toeristen leuk is om tijdens hen tocht door het museum een hondje mee wandelen te nemen.

Wat de meeste toeristen niet realiseren is dat het voor deze honden een kwelling is om in de brandende zon keer op keer met toeristen mee te gaan.

Na verloop van tijd willen deze honden niet meer wandelen. Maria haalt (op verzoek) de honden op, om te voorkomen dat ze naar het dodingsstation worden gebracht.

Zodra de honden weg zijn, haalt de eigenaar van het museum weer vrolijk een aantal andere honden, die dezelfde kwelling zullen ondergaan........ Helaas kan Maria daar weinig aan veranderen.

Mijn eerste trip naar Maria en de honden van Gran Canaria

In februari van dit jaar besloot ik Maria een klein handje te gaan helpen. Ik ga voor haar heen en weer vliegen en neem terug zoveel mogelijk honden mee!
Eind februari van dit zelfde jaar zat ik op zondag nacht in Dusseldorf te wachten op mijn vlucht via Neurenberg samen met Karin ook een vrijwilligster.
Duf maar zeer gelukkig dat ik iets kon bijdragen aan de ellende in het "mooie Spanje" begon mijn avontuur.
Na een goede vlucht (gelukkig maar want stiekem ben ik doodsbang om te vluchten) zijn we aangekomen in dit warme land. Nadat de 2 pakketten met honden vervoerskisten (meer dan 100kg) waren verschenen op de bagage band zijn we opzoek gegaan naar Maria. Omdat zij om de zelfde tijd een hondje kon verzenden naar Nederland hebben we even gewacht, maar dat duurde niet lang. Samen met Dorri, ook een "dierenbeschermer" zijn we gaan inchecken bij onze verblijven.


Toen eerst maar een hapje gaan eten, want dat was al weer een tijdje geleden. Maria vertelde tijdens het eten hoe zoal haar dag verloopt 365x per jaar. Zij krijgt elke dag ik schat gemiddeld 7 telefoontjes over honden die loslopen, worden afgestaan of in de Perera zijn gedumpt door de hondenvanger, daarnaast wordt zijn zelf ook door de politie gebeld om honden op te halen, zij hebben geen contactnummer bij de Gemeente hiervoor.
De hele dag rijdt Maria van de Perera (voormalig dodingstation) naar het pension (plek voordat ze geadopteerd/verstuurd worden), vandaar naar de dierenartsen en weer terug etc. etc.

Nadat we gegeten hebben ga ik gelijk met Maria mee om haar te helpen met haar dagelijkse ronde, dit omdat ik maar kort verblijf en zo dus zoveel mogelijk zie.
We beginnen in het pension om een beetje te wennen aan de omstandigheden waarin de honden leven. Gelukkig viel dit iets mee, al zitten ze uiteindelijk wel opgesloten in rennen van 2x4 meter en moeten ze die vaak delen met andere honden. Wel worden deze honden zoveel mogelijk uitgelaten (minimaal 4 keer in de week) en hebben ze een speeltuin waar ze in groepjes in kunnen 3x in de week. Alles wordt schoongehouden en ze krijgen medicijnen en brokken al dan niet van de vrijwilligers of van de medewerker van het pension. Maria betaald per hond per maand veel geld voor dit verblijf maar ze zijn zoveel beter af dan in de Perera en zoveel gelukkiger. Maria roeit met de riemen die ze heeft en laat een hond nooit in de Perera zitten omdat ze geen geld heeft, dat zijn problemen die voor later zijn, de hond zijn geluk gaat voor!

Na het pension dan toch naar de Perera om 2 jonge poepies te bevrijden en ze naar Maria's huis te brengen. Tja en dat is wel vreselijk om te zien alle honden in een hok net zo groot als ze zelf zijn zonder mand, zonder iets omdat de hondenvanger de hokken moet schoon kunnen spuiten, zelfs als daar puppies of zieke honden zijn! Nu Maria de sleutel heeft van dit dodingstation wordt geen hond meer afgemaakt. Ze krijgen allemaal een tweede (of zelfs derde) kans! Alleen als een hond heel ziek is, wordt er anders beslist.
Alle hokken zitten daar vol dus er is weer een hoop werk aan de winkel om voor allemaal een vluchtplaats en een nieuw huis te zoeken. (Eigenlijk zitten de hokken continue vol en haalt Maria er elke dag honden weg!)
Nu de honden naar Maria brengen en op naar de dierenarts waar er 1 klaar is met de behandelingen. Bij Maria lopen geschat nu 10 kleinere hondjes die allemaal nog een huisje zoeken, soms zijn dit er 20 maar nooit 0.

Daarna zit mijn dag erop en wordt ik netjes bij mijn hotel afgeleverd door Maria en val ik na 5 minuten als een blok in slaap, gelukkig zonder nachtmerries........eh nachthonden.
De volgende ochtend ga ik helpen met het uitlaten van de honden in het pension. Wat een lieverds allemaal, zo makkelijk en mooi. Deze dag zijn er gelukkig veel vrijwilligers en hoef ik niet 25 keer het zelfde stuk te lopen in de hitte. Ben ook nog mijn zonnebrandcrème vergeten en ik met mijn blonde haar en witte huid ben dus in een mum verbrand. Daarna aan de slag met schoonmaken van de vervoerskisten voor de volgende dag! Ik ga minimaal 5 honden meenemen waarvan 1 hele grote in een nog grotere kist. Dat wordt weer een hele mooie uitdaging om die in mijn eentje de douane door te krijgen met ook nog de 4 anderen.
Alles staat klaar met dekentjes en afgeplakt voor de tocht in het ruim van het vliegtuig.
Nog lekker gestoeid met een aantal schatjes en daarna wordt ik naar een lekkere lunch afgezet bij mijn hotel om uit te rusten en me voor te bereiden op de vlucht van de volgende dag!
Weer goed geslapen, je wordt ook zo moe van al die indrukken!
Samen met Maria, ga ik "mijn" honden ophalen en ze nog even uitlaten. 2 komen uit het pension dat zijn Tyson en Odi, 1 bij Maria Lulu, 1 rechtstreeks uit de Perera, Bla Bla (das die hele grote lieverd) en 1 van de dierenarts Bon Bon, nu Pixie (zij heeft hartproblemen en ging mee als mijn handbagage). Alles is na enige til en steun moeite ingeladen in de auto en we zijn op weg naar de airport om bij Air Berlin de kisten (en mij uiteraard) in te checken. Daar gaan de schatjes op de vrachtband, elke keer maar weer hopen dat ze goed aankomen!

De vlucht verliep weer uitstekend, deze keer met een tussenstop in Tenerife waar de honden voor mijn ogen uit- en weer ingeladen werden en geloof mij dat ging niet zachtzinnig door de "lompe mannen" van de vracht! Maar goed weer zijn heel aangekomen in Keulen. Op de airport heb ik van een hele lieve Duitse meneer hulp gehad, want het Duitse luchthavenpersoneel helpt ook geen zielige Nederlandse vrouwen die alleen zijn met 5 honden en 3 grote kisten, stel je voor. Deze man heeft dus voor mij de grootste kist door de douane gereden en ook moeten wachten op de vreselijke bullebakken van de douane die de papieren gingen controleren. Natuurlijk was alles op orde met de paspoorten en inentingen (is al 10000 keer eerder gedaan door Maria, wat denken ze wel niet, dat ze gek is of zo!)
Maar gelukkig alles is weer goed gekomen, sommige nieuwe baasjes stonden op de airport al te wachten op hun hondje andere hondjes namen we mee naar Nederland naar een pleeggezin of naar een nieuwe thuis.!

Het was een mooie ervaring en ik ben ontzettend geroerd door Maria's toewijding en uiteraard door de hulp die er is in Nederland. Ik heb besloten in April weer te gaan!

Groeten en laat u inspireren, Irma (zomaar een vrijwilliger)